ការបំប្លែងទៅឌីជីថល និង Georeferencing

1. ស្ថានភាពបើកមេរៀន៖ ផែនទីក្រដាស១៥ នាទី
2. Georeferencing និង GCP៣០ នាទី
3. ការបំប្លែង២៥ នាទី
4. RMS ចំណុចពិនិត្យ និងពិសោធន៍៣៥ នាទី
5. Digitizing និងពិសោធន៍ចំណុចកំពូល៣៥ នាទី
6. ដែនកំណត់ និងឧទាហរណ៍ក្រុងកំពង់ឆ្នាំង៣៥ នាទី
7. សង្ខេប និងណែនាំលំហាត់៥ នាទី

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់មេរៀន និស្សិតអាច៖

• ពន្យល់គោលបំណង និងជំហាននៃ Georeferencing។
• ជ្រើស និងចែកចាយចំណុចបញ្ជា (GCP) ឱ្យបានល្អ។
• បែងចែកការបំប្លែង Polynomial 1 2 3 និងចំនួន GCP អប្បបរមា។
• បកស្រាយកំហុស RMS និងពន្យល់ហេតុអ្វីត្រូវមានចំណុចពិនិត្យ។
• ពន្យល់ក្បួនការគូសវ៉ិចទ័រ៖ មាត្រដ្ឋាន ចំណុចកំពូល Snapping និងឋានលេខា។

• ខ្លឹមសារមេរៀនទី២៖ ធរណីមាត្រ និងកំហុសឋានលេខា។
• ខ្លឹមសារមេរៀនទី៦៖ ភាពត្រឹមត្រូវ និងកំហុសលម្អៀង។
• CRS និង UTM (សៀវភៅទី១)។

• តើត្រូវជ្រើសចំណុចបញ្ជាប៉ុន្មាន និងនៅកន្លែងណា?
• តើការបំប្លែងប្រភេទណាសមស្រប?
• ពេល QGIS បង្ហាញ RMS = ២,៣ តើយើងទុកចិត្តលទ្ធផលបានឬទេ?

• រកចំណុចដែលស្គាល់ទីតាំងទាំងក្នុងរូបភាព និងលើដី ហៅថា ចំណុចបញ្ជា (Ground Control Point, GCP)។
• សម្រាប់ GCP នីមួយៗ កត់ត្រា (ភីកសែល X Y) ↔ (Easting Northing)។
• គណនាសមីការបំប្លែងពី GCP ទាំងអស់។
• អនុវត្តសមីការលើភីកសែលទាំងអស់ ហើយបង្កើតរ៉ាស្ទ័រថ្មីដែលមាន CRS (resampling)។

• RMS ធំ ព្រោះ GCP មួយមានកំហុសធំ → ពិនិត្យ ហើយចុចម្ដងទៀត ឬលុប GCP នោះ។
• RMS ទាប មិនធានា ថាផែនទីត្រឹមត្រូវទេ។ ជាមួយ GCP ស្មើចំនួនអប្បបរមា RMS = ០ ជានិច្ច ព្រោះសមីការឆ្លងកាត់ចំណុចទាំងអស់។

• កំណត់មាត្រដ្ឋានគូរ មុនចាប់ផ្ដើម ហើយគូរនៅមាត្រដ្ឋាននោះជានិច្ច (ឧ. ១:៥ ០០០)។ ពង្រីកខ្លាំងពេក ធ្វើឱ្យគូរតាមភីកសែលរំខាន។ បង្រួមពេក ធ្វើឱ្យបាត់ព័ត៌មាន។
• ចំណុចកំពូល ដាក់នៅពេលរូបរាងប្ដូរទិស មិនមែនរៀងរាល់ ២ ម៉ែត្រទេ។
• Snapping ធ្វើឱ្យចុងបន្ទាត់ និងព្រំពហុកោណជាប់គ្នាពិតប្រាកដ ដើម្បីជៀសវាងកំហុស undershoot overshoot និងចន្លោះស្ដើង (sliver) ក្នុងមេរៀនទី២។
• Avoid overlap សម្រាប់ពហុកោណជាប់គ្នា (ក្បាលដី ឃុំ)។

• បំពេញគុណលក្ខណៈភ្លាមៗ ពេលគូររួច ដោយប្រើទម្រង់ (មេរៀនទី៦)។

ធ្វើ លំហាត់ទី៧ ក្នុង QGIS នៅសៀវភៅអនុវត្ត។

លំហាត់ប្រើទិន្នន័យកម្ពុជាពិត ហើយមានប្រអប់ពិនិត្យលទ្ធផលដោយខ្លួនឯង។

Georeferencing ភ្ជាប់កូអរដោនេរូបភាពទៅកូអរដោនេពិភពពិតតាមរយៈ GCP។ Polynomial 1 ត្រូវការ GCP យ៉ាងតិច ៣ ហើយសមស្របសម្រាប់ផែនទីស្កេនភាគច្រើន។ GCP ត្រូវរាយពេញផែនទី ហើយត្រូវមានចំណុចពិនិត្យ ព្រោះ RMS ទាបមិនធានាភាពត្រឹមត្រូវ។

Digitizing បង្កើតវ៉ិចទ័រពីរូបភាព ដោយប្រើមាត្រដ្ឋានថេរ Snapping និងទម្រង់គុណលក្ខណៈ។ ភាពត្រឹមត្រូវនៃលទ្ធផលមិនអាចល្អជាងផែនទីប្រភពទេ។

• Polynomial 1 និង 2 ត្រូវការ GCP អប្បបរមាប៉ុន្មាន ហើយហេតុអ្វីមិនគួរប្រើតែចំនួនអប្បបរមា?
• ពន្យល់ថាហេតុអ្វី RMS = ០ អាចជាសញ្ញាអាក្រក់។
• ក្បួនបីសម្រាប់ Digitizing ដែលកាត់បន្ថយកំហុសឋានលេខា។

• ផែនទីក្រដាស ១:២៥ ០០០ មានកំហុសគូស ០,៥ មម។ គណនាកំហុសលើដី។ Georeferencing RMS ៣ ម បន្ថែមលើនោះ តើកំហុសសរុបប្រហែលប៉ុន្មាន?
• អ្នកមាន GCP ១០ ប៉ុន្តែ ៨ នៅជ្រុងខាងលើឆ្វេង។ ពិពណ៌នាផលប៉ះពាល់ និងវិធីកែ។
• តារាង GCP មួយមានកំហុស ០,៤ ០,៦ ០,៥ ៧,២ ០,៣ ភីកសែល។ តើត្រូវធ្វើអ្វី?

• សម្រាប់រូបថតអាកាសចាស់ឆ្នាំ ១៩៦០ នៃភ្នំពេញ ដែលគ្មានក្រឡាកូអរដោនេ តើអ្នកនឹងរក GCP ពីណា?
• ក្រុមពីរគូរស្ទឹងដដែល៖ ក្រុម ក មាន ២០០ ចំណុច ក្រុម ខ មាន ២ ០០០ ចំណុច។ ប្រវែងខុសគ្នា ៨%។ ពន្យល់មូលហេតុ ហើយស្នើមាត្រដ្ឋានគូររួម។

រកផែនទីក្រដាស ឬរូបភាពផែនទីចាស់មួយនៃតំបន់ដែលអ្នកស្គាល់ (ផែនទីក្នុងសៀវភៅ ប្លង់សាលា ផែនទីស្រុក)។ សរសេរមួយទំព័រ៖ ចំណុចណាខ្លះអាចជា GCP និងហេតុផល · ការបំប្លែងដែលអ្នកនឹងជ្រើស · ភាពត្រឹមត្រូវដែលអ្នករំពឹងពីមាត្រដ្ឋានផែនទី · វត្ថុអ្វីខ្លះដែលមានតម្លៃក្នុងការគូរជាវ៉ិចទ័រ។